Urodziła się 21 stycznia 1865 roku w warmińskiej wsi Woryty. Była najmłodszą z trójki dzieci Karoliny i Józefa, ludzi skromnych i pobożnych, którzy troszczyli się o religijne wychowanie swego potomstwa. Od 30 czerwca do 16 września 1877 roku miała objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Po tym fakcie, z uwagi na zagrożenie aresztowaniem, wizjonerka została umieszczona przez ks. Augustyna Weichsla u Sióstr Miłosierdzia w Lidzbarku Warmińskim, a następnie razem z Siostrami, które zostały zmuszone przez władze pruskie do opuszczenia placówki, udała się do Chełmna. Podstawowe wykształcenie uzupełniała w domu św. Józefa w Pelplinie. Od wczesnych lat cechowała ją nienaganna postawa moralna, grzeczność, skromność i posłuszeństwo. W 1883 roku, idąc za głosem powołania, Barbara Samulowska wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Chełmnie, otrzymując w trakcie postulatu pierwszą formację duchowości Zgromadzenia. Następnie wyjechała do Paryża, do Domu Macierzystego Sióstr Miłosierdzia i od 9 stycznia 1884 roku kontynuowała początkową formację. Po zakończeniu Seminarium 8 listopada 1884 roku została skierowana do pracy wśród dzieci a 2 lutego 1889 roku złożyła po raz pierwszy śluby czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i służenia ubogim. Siostra Stanisława (Barbara) Samulowska była oddana Bogu i całe jej życie było w szczególny sposób naznaczone Jego obecnością oraz pragnieniem pełnienia Jego woli. Po jedenastu latach pobytu w Paryżu, w 1895 roku wyjechała do Gwatemali, gdzie została Dyrektorką Seminarium (mistrzynią nowicjatu). W 1907 roku została posłana jako Siostra Służebna (przełożona) do szpitala w Antigua, w 1913 roku została skierowana na pewien czas do pomocy do szpitala w Ouezaltenango a w 1917 roku została Siostrą Służebną Szpitala Głównego w Gwatemali. Oprócz troski o szpital, służyła pomocą Siostrze Wizytatorce i troszczyła się o formację duchową i zawodową sióstr od 1919 roku jako Asystentka Prowincji. Na skutek Dekretu Stolicy Apostolskiej opuściła szpital i objęta kierownictwo sierocińca w Gwatemali. W 1940 roku wróciła do Szpital Głównego.

Barbara Samulowska zmarła w opinii świętości 6 grudnia 1950 roku w Szpitalu Głównym w Gwatemali z powodu nowotworu złośliwego twarzy. Jej ciało spoczywa na cmentarzu w Gwatemali a Pan Bóg nieustannie potwierdza jej wybraństwo, rozdając za jej przyczyną wielkie łaski. Niezwykle owocne było życie Siostry Samulowskiej, gdyż niezwykle głęboka była jej więź z Bogiem, a silna miłość do Matki Najświętszej przenikała jej czyny. Przepojona w szczególny sposób duchem pokory, prostoty i miłości, stała się prawdziwą służebnicą na wzór Chrystusa Sługi i Maryi Służebnicy. Wieloletnie starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego świątobliwej Barbary doprowadziły do jego otwarcia przez Arcybiskupa Metropolitę Warmińskiego Edmunda Piszczą w Gietrzwałdzkiej Bazylice 2 lutego 2005 roku. Od tego dnia Siostrze Stanisławie (Barbarze) Samulowskiej przysługuje tytuł Służebnicy Bożej.